Prikangst

Wij gaan deze kerstvakantie naar Bali. Tenminste als de vulkaan Agung zich rustig houdt en het personeel van KLM hun dreiging om te gaan staken niet uitvoert. Ik verheug me er enorm op, want wie wil er nu niet naar Bali. Het schijnt het nieuwe Ibiza te zijn, maar dan met lekkerder (want Indonesisch) eten en vriendelijkere (want Indonesische) mensen. Ik droom al weken over fietsen door de rijstvelden, yoga tijdens zonsopgang, snorkelen tussen de tropische vissen en ontspannende massages. Maar tegenover al dat leuks staan ook twee nadelen: het is een klote eind vliegen en je moet je laten vaccineren tegen allerlei gevaarlijke ziektes.

Niet zo’n held

De lange vliegtijd is meer een probleem voor manlief met zijn vliegangst, dan voor mij. Met een goed boek en een hapje of drankje op z’n tijd, sla ik me wel door die zeventien uur heen. De vaccinatie is een ander verhaal. Daar ben ik dan weer niet zo’n held in. En dat is best vreemd, want ik kan er prima tegen om toe te kijken hoe bij anderen een injectie wordt gegeven of bloed wordt afgenomen. Misschien heeft dit te maken met het feit dat ik jarenlang getuige ben geweest van de talloze vingerprikken, ruggenprikken en infuusprikken die mijn dochter heeft moeten ondergaan toen ze aan leukemie leed. Of je wilt of niet, het went op den duur.

Fear is not real. It is the product of thoughts you create.

Bloederige beelden

Toekijken is dus geen probleem en prikken toedienen ook niet. Tien jaar lang heb ik mijn kat dagelijks een insuline-injectie gegeven, zonder dat ik er warm of koud van werd. Idem dito bij mijn hond Charly die ik iedere maand moet prikken in verband met een huidallergie. Voor bloed ben ik ook niet bang, zolang het maar niet mijn bloed is. Ik kijk zonder misselijk te worden naar de bloederige beelden van een hartoperatie of keizersnede op tv. Geen enkel probleem. Ik heb zelfs wel eens gedacht dat ik mijn roeping als chirurg gemist heb. Dus waarom ben ik dan zo’n lafaard als het gaat om een klein prikkie in mijn arm? Nou dat zit dus zo: ik ben niet bang voor de prik zelf, maar voor het eventuele gevolg ervan, namelijk dat ik ga flauwvallen. Wanneer deze prikangst ooit is ontkiemd, kan ik me echt niet meer herinneren. Als kind ben ik waarschijnlijk eens flauw gevallen na een prik, met als gevolg dat ik nu onbewust een trauma met me meedraag. Of zoiets.

Beschaamd

Toen ik twintig jaar geleden prikken moest halen vanwege een reis naar Thailand ging het ook mis. Ik probeerde mezelf van te voren moed in te praten dat het allemaal niets voorstelde en het heus deze keer goed zou gaan. En inderdaad, ik voelde amper iets van de prikken en liep opgelucht de behandelkamer uit. Maar toen ik bij de balie afrekende, begonnen mijn oren te suizen en werd het zwart voor mijn ogen. Ik had zuurstof nodig en haastte me naar buiten. Een paar stappen voordat ik mijn auto bereikte, zakte ik door mijn benen en was even buiten westen. Enige tijd later, reed ik beschaamd en met schaafwonden op mijn handen naar huis.

Tussen je oren

Met lood in mijn schoenen toog ik dus afgelopen maandagavond samen met man en kind naar het vaccinatiecentrum. Ik had mijn dochter er al op voorbereid dat we er twee zouden krijgen. Het werd een meevaller voor haar, want ze hoefde er uiteindelijk maar een. Mijn man kreeg de verwachte twee, maar poor me moest er drie! Klaarblijkelijk ben ik nooit ingeënt tegen de bof, mazelen en rode hond en dat was toch wel verstandig als ik naar Azië ging. Omdat ik tijdens het intake gesprek had bekend wel eens flauw te zijn gevallen, moest ik ook nog eens als laatste. Onder de plagerige blikken van man en kind, die het leed al achter de rug hadden, liet ik me naar de slachtbank voeren. De arts was gelukkig een begripvolle vrouw die wel vaker te maken had gehad met ‘chickens’ zoals ik. ‘Het zit gewoon tussen je oren en de beste remedie is om zoveel mogelijk je aandacht op iets anders te richten,’ zei ze. Ik knikte schaapachtig en probeerde aan al die heerlijke Balinese gerechten te denken, die ik straks zou verorberen. Maar toen vroeg ze me wat ik die dag gedaan had en ik antwoordde dat ik met mijn hond gewandeld had. En net zoals ze dat bij kleuters doen, leidde ze mijn aandacht van de prikken af door te vragen wat voor soort hond ik heb, hoe die heet etcetera. Voor ik het wist stonden we weer buiten en ging ik naar huis zonder flauw te zijn gevallen. Weer een fobie overwonnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial
error

Enjoy this blog? Please spread the word :)