Tranen voor de postbode

Ik ben een filmliefhebber en dol op arthouse films omdat de kwaliteit er vanaf spat, ondanks de beperkte budgetten waarmee ze meestal gemaakt zijn. Geen special effects, over het paard getilde acteurs en een voorspelbaar script, maar gewoon een goed verhaal. Een van mijn absolute favorieten in dit genre is Il Postino uit 1994. Niet gezien? Dan heb je echt iets gemist, want dit pareltje is niet alleen een genot voor het oog, maar ook voor het oor en het hart. Il Postino gaat over de magie van poëzie. 

Poëzie en vrouwen

Op een klein visserseiland in het zuiden van Italië krijgt de schuchtere Mario opdracht om elke dag post te bezorgen bij de beroemde Chileense dichter, Pablo Neruda. Het valt de postbode op dat de stapels brieven vooral van vrouwen zijn en dus vraagt hij de dichter om hulp bij het verleiden van Beatrice, de schoonheid van het dorp. Neruda is eerst nog wat afstandelijk tegen de ongeletterde Mario, maar gaandeweg bloeit er een vriendschap op tussen beide mannen. Hun liefde voor poëzie en vrouwen is wat hen bindt.

Geen happy end

Mario slaagt er uiteindelijk in om zijn Beatrice te veroveren, maar het verhaal heeft allerminst een happy end. Zowel voor de postbode als voor de acteur die hem speelt. Twaalf uur na de laatste opnames overlijdt hoofdrolspeler, Massimo Troisi, aan een hartinfarct. Hij wist al enige tijd dat hij dringend een harttransplantatie nodig had, maar wilde perse eerst de film afmaken. Tijdens de aftiteling van de film liet ik mijn tranen lopen voor de arme postbode en zijn onfortuinlijke vertolker.

Groupie

Zelden heeft een film mij zo geraakt. De aandoenlijke personages, het schilderachtige landschap en de prachtige, met een Oscar bekroonde muziek. Als ik klink als een groupie, dan klopt dat aardig. In de hoop iets van de arme postbode terug te vinden, reisde ik vorig jaar naar Procida, waar een groot deel van de film is opgenomen. Ik moest er gewoon heen, ik wilde naar het café waar Mario verliefd werd op Beatrice en naar de plek waar hij haar betoverde met zijn metaforen.

He had no way to win her heart. Until a great poet showed him the power of words

Mario’s wereld

Zodra ik met de boot vanuit Napels de haven van het eilandje binnenvaar, word ik meteen verliefd op de pastelkleurige huisjes. Met mijn rolkoffertje achter mij aan slepend, klim ik de steile, smalle straatjes omhoog naar het hotel. Van daaruit is het maar een paar minuten lopen naar Marina della Corricella, waar zich het café van Beatrice bevindt. Felgekleurde houten bordjes met ‘La Locanda del Postino’ wijzen me de weg. Langs de waterkant zitten twee oude mannen visnetten te knopen, iets verderop wordt een vissersboot schoongemaakt. De wereld van Mario bestaat echt!

Dichtbij

Het café uit de film is in werkelijkheid een kleine trattoria waar je zelfgemaakte pasta’s en verse vis kunt eten. De prijzen op de menukaart zijn belachelijk laag voor zo’n beroemde plek. Ik bestel een glas witte wijn en een pasta pommodoro. De serveerster is geen lookalike van Beatrice maar vanaf een poster op de muur lacht Mario mij toe. Na de lunch wandel ik verder naar een afgelegen strand tussen de rotsen. Er zijn nauwelijks mensen, een Italiaanse familie zit te kaarten op plastic vouwstoeltjes. Ik spreid mijn handdoek uit op het warme zand en ga op mijn rug liggen. Ik doe de oordopjes van mijn iPhone in en start de soundtrack van Il Postino. De melancholische klanken van de mondharmonica vullen mijn hoofd, mijn lichaam, mijn hart. Dichterbij de postbode kan ik niet komen.

 

 

5 gedachten over “Tranen voor de postbode

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial
error

Enjoy this blog? Please spread the word :)