Huis met zwembad

vrouw in zwembad van een villa. In mijn blog lees je een vakantievilla met zwembad huren in Zuid-Frankrijk

Het leek een eindeloze zomer, die voor mijn gevoel al eind april was begonnen, maar vanaf vandaag is het over met de pret. De zomervakantie is ten einde alhoewel de weerberichten nog wel een paar mooie zomerse dagen beloven de aankomende week. Eigenlijk hadden we met dit prachtige weer helemaal niet naar het buitenland gehoeven, maar wie kon voorspellen dat we weken op rij zomerse en zelfs tropische temperaturen zouden krijgen in ons eigen kikkerlandje? Dus hadden wij een half jaar geleden onze vakantiebestemming geboekt. Ik wilde graag rondtoeren door Engeland, Scandinavië of mijn favoriete Italië, maar mijn man en dochter hadden deze keer eens behoefte aan een relaxte vakantie. Alsof al onze voorgaande vakanties een beproeving waren geweest. Maar goed de meerderheid beslist, dus het werd een huis met zwembad in Zuid-Frankrijk. 

Villa Felderhof

Vrouw slaapt in hangmat. In mijn blog lees je over mijn vakantie in een Provencaalse villa met zwembadEen ander zou misschien een gat in de lucht springen bij het idee, maar ik was niet erg enthousiast, want de Cote d’Azur is te druk, te duur en weinig spannend. Bovendien was ik al meerdere malen in dit stukje Frankrijk geweest, zij het tien jaar geleden. Het idee werd wel aantrekkelijker toen we besloten om onze hond Charly mee te nemen. Ik fantaseerde over lange wandelingen door de natuur en luieren in een hangmat met mijn trouwe viervoeter naast me. Ik kan niet ontkennen dat de beelden van Villa Felderhof door mijn hoofd schoten toen ik hieraan dacht. 

Zwembad

Het was echter niet gemakkelijk om een villa te vinden die voldeed aan al onze wensen: gunstig gelegen, betaalbaar, minimaal twee badkamers (want pubers willen hun privacy), honden toegestaan en beschikbaar in het hoogseizoen. Na een wekenlange speurtocht op het internet, vond ik een huis op Airbnb dat in aanmerking kwam, met dien verstande dat het gewenste zwembad nog in aanbouw was. Bovendien was er nog geen enkele recensie gepubliceerd van voorgaande gasten, omdat de eigenaar voor het eerst zijn huis verhuurde. Voor een risicomijdende control freak als ik was dit wel een showstopper. Bij gebrek aan alternatieven besloten we toch de gok te nemen en bleven vervolgens na boeking de verhuurder stalken over de voortgang van het zwembad. Een maand voor vertrek ontvingen we gelukkig de lang verwachte foto’s van de ‘magnificent pool’ en kon ik me met een gerust hart gaan verheugen op de vakantie. 

In the end we only regret the vacations we didn’t take

Nigella Lawson

Toen we na een lange autorit op het juiste adres in Roquefort-Les-Pins aankwamen, bleek onze keuze een schot in de roos te zijn: de Provençaalse villa was gelegen aan het bos in een rustige villawijk. Er was een overdekt terras en buitenkeuken met een grote eettafel. Alles was gelijkvloers en vanuit mijn slaapkamer liep ik zo de tuin in naar het zwembad. Elke ochtend nam ik een duik in het verwarmde water en deed verwoed mijn aquagym oefeningen. Geen mens te zien, alleen het geluid van krekels, vogels en gezoem van een irritante wesp of steekvlieg (want die waren er genoeg). Een aangename verrassing was de kleine moestuin achter het huis, waar ik in mijn druipende bikini naartoe liep om de rijpe tomaten, aubergines en paprika’s te plukken. Ik ontpopte mij gelijk als een soort Nigella Lawson en maakte er een heerlijke pastasaus van. Overigens heb ik daarna nog maar weinig gekokkereld, want het was tenslotte vakantie. Bovendien wilden wij als food fanaten zoveel mogelijk restaurantjes uitproberen. 

Uitbuiken

man en vrouw proosten in een restaurantEr was keuze genoeg maar geen van allen goedkoop. Lekker was het wel, drie gerechten waren zo goddelijk dat ik ze nog steeds op mijn tong proef. In Alain Llorca, een poep chique restaurant (1 Michelin *) met het allermooiste uitzicht op St. Paul de Vence, smulden wij van tonijntartaar met een gazpacho van tomaat en sorbetijs van selderij en basilicum. De kabeljauw met kruidenkorst in romige citroensaus bij Le Transat was zo lekker dat we er nog eens voor terug zijn gegaan. En in datzelfde restaurant heb ik de lekkerste citroen merengue taart ooit gegeten. Uitbuiken deed ik in de hangmat onder de schaduwrijke bomen met een goed boek en Charly aan mijn zijde. En zo beleefde ik toch een beetje het Villa Felderhof gevoel, zij het zonder een beroemde Nederlander als metgezel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial
error

Enjoy this blog? Please spread the word :)