Beschaamde puber

coole vrouw met zonnebril die een peace teken maakt

Er was een tijd dat ik mensen van vijftig plus in de categorie ‘ouderen’ schaarde. En als ik met iemand van die categorie omging, vergoelijkte ik dat door te zeggen dat hij of zij nog ‘jong van geest’ was. De jaren zijn voorbij geraasd en opeens  ben ik zelf vijftig (godzijdank nog geen vijftig plus). Tot halverwege de dertig kon ik doorgaan voor een jongere zonder dat het ongeloofwaardig werd. In mijn hoofd voel ik mij nu nog steeds jong, hip en happening, maar de buitenwereld ziet dat waarschijnlijk anders. Mijn vijftienjarige dochter ziet dat absoluut anders. Ondanks de trendy hotspots waar ik haar mee naartoe neem, de hippe kleding in mijn kast (die ze maar wat graag leent) en mijn bedrijvigheid op Facebook en Insta, vindt ze mij geen coole moeder. Ligt het aan mij of aan haar puberbrein?

Heldin op sloffen

Amper drie jaar geleden was ik nog haar voorbeeld, reddingsboei en heldin. Ik genoot van haar adoratie, die trouwens geheel wederzijds was. Ik leerde haar schaatsen, skiën en tennissen. Ze hing aan mijn lippen als ik haar uitlegde hoe ze een appeltaart moest maken en ze bedelde bijna iedere dag of zij in plaats van haar papa naast me mocht slapen. Als ik haar nu goedbedoelde adviezen geef, maakt ze afwerende gebaren of roept ‘dat weet ik al’. Gelukkig zegt ze nog net geen ‘duh’ erachteraan. Tja, mijn dochter is volwassen aan het worden en wenst niet meer betutteld of doodgeknuffeld te worden, terwijl ik dat juist het allerliefste doe. Maar er is hoop: er zijn nog steeds momenten dat mijn hulp of aanwezigheid op prijs wordt gesteld. Ik mag haar helpen bij het huiswerk voor Geschiedenis of Aardrijkskunde, ik mag haar ook naar school brengen wanneer het hard waait of regent en als haar kleedgeld op is, wil ze nog steeds graag met me shoppen. 

For a teenager there is nothing in the world more embarrassing than a parent

Schaamte van een puber

Eigenlijk heb ik niets te klagen, want mijn dochter pubert in zeer milde mate. Van afzetten tegen haar ouders is geen sprake, hooguit schaamte. Dat bleek wel weer toen we vorige week samen naar het concert van Ed Sheeran in de Amsterdam Arena gingen. Op het perron van het Centraal Station stonden hordes tienermeisjes te dringen om de bloedhete trein in te stappen. Podium en publiek bij Ed Sheeran concert.Opgewonden gegiechel en geklets zoemde door de wagon en ik realiseerde me opeens dat mijn dochter waarschijnlijk veel liever met een vriendin naar het concert was gegaan. Om haar te bewijzen dat ik leuker gezelschap ben, trakteerde ik haar op sushi en ijs, want de liefde van je kind gaat tenslotte door de maag. Mijn truc werkte en in opgetogen stemming liepen we het stadion binnen. Het voorprogramma was al in volle gang met een optreden van Anne Marie (waar ik nooit van gehoord had totdat ik een van haar hits herkende).

Mijn redding

Toen Ed om half negen ten tonele verscheen, was ik helemaal opgehitst en uitgelaten. ‘Zullen we een selfie doen?’ opperde ik. Geen goed idee, vond mijn dochter. Fanatiek meebrullen en klappen werd ook niet gewaardeerd en toen ikFoto van moeder en dochter tijdens een popconcert uitbundig begon te dansen, dreigde ze om weg te lopen. Om de sfeer niet verder te bederven, hield ik me daarna een tijdje koest en zong alleen de liedjes mee waarvan ik de tekst echt kende. Pas toen het begon te schemeren in de Arena, wilde ze op de foto met mij, maar ik mocht ‘m niet zonder meer op Facebook zetten. Alleen als zij het goedkeurde. Zo langzamerhand bekroop mij het gevoel dat deze avond, waar we zo lang naar hadden uitgekeken, een mislukking zou worden. Maar toen kwam mijn redding en verscheen uit het niets Robbie Williams als ‘mystery guest’ op het podium. Alle moeders en vaders gilden het uit toen de eerste noten van ‘Angels’ in het stadion klonken. Ik sprong op van mijn stoel en brulde vol overtuiging de tekst mee, onderwijl mijn armen heen en weer zwaaiend. Voorzichtig keek ik opzij naar mijn dochter, maar die was net zo in vervoering als ik. We zaten gelukkig weer even op één lijn.

2 gedachten over “Beschaamde puber

  • 9 juli 2018 om 14:11
    Permalink

    Goed stuk Jo…Zo herkenbaar! Ooit met dochter bij Doe Maar en vele jaren later met kleinkinderen.
    Maar moeders en vaders stellen zich aan en opa’s…wel…die tellen helemaal niet meer mee. Maar Ed en Robbie rocken nog steeds! Ook voor opa.

    Beantwoorden
    • 9 juli 2018 om 20:20
      Permalink

      Ger, dank voor je leuke reactie. Iedereen gaat door deze fase met z’n kinderen en het gaat vanzelf ook weer voorbij.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial
error

Enjoy this blog? Please spread the word :)